Ως πρόεδρος του πολιτιστικού συλλόγου Λοφίσκου έχω την τιμή και την χαρά σε σας τους καλούς αναγνώστες να σας πληροφορήσω για την Εκκλησία του χωριού μας και τα Εκκλησάκια της.

Η ενασχόληση μου με το θέμα κυρίως της Εκκλησίας από ιστορικής πλευράς μου θυμίζει συγκινητικές στιγμές της παιδικής μου ηλικίας, θυμάμαι για παράδειγμα της βάπτισης όλων σχεδόν των μικρότερων συγχωριανών μου , τον παιδικό μου εκκλησιασμό σχεδόν κάθε Κυριακή, την ανιδιοτελή προσφορά μέσα στο ιερό με τα άλλα παιδιά του χωριού μου, τον εκκλησιασμό των Μεγάλων Εβδομάδων με τα Δώδεκα Ευαγγέλια , με τους Επιταφίους.

Βέβαια εκ πρώτης όψεως φαίνεται ότι βγήκα από το θέμα φίλτατε αναγνώστη και ίσως να έγινε εν γνώσει μου , για να σου δώσω και σένα την ευκαιρία να φέρεις στο μυαλό σου τις δικές σου παιδικές αναμνήσεις.

Η Εκκλησία του χωριού μου ευρίσκεται σχεδόν στη μέση του χωριού και έχει αντικαταστήσει ένα πολύ μικρό εκκλησάκι από το 1950. Αρχιτεκτονικά ο ρυθμός του ναού είναι τρίκλιτη βασιλική με τρούλο σε κυλινδρικό τύμπανο με αξιόλογες αγιογραφίες. Διοικητικά σχετίζεται με τρεις ιερείς, εκ τον οποίον  δυο αρχιμανδρίτες και ένα έγγαμο ιερέα συνταξιούχο καθηγητή. Πρώτος ο πατέρας Νικηφόρος και κατόπιν Δεσπότης Ορεστιάδας 1950-1960, δεύτερος ο πατέρας Νεκτάριος 1960-1970 και μετέπειτα Δεσπότης Καλύμνου και Αστυπάλαιας και από το 1978 μέχρι και σήμερα τον πατέρα Ιωάννη Κάπλα. Απο το 1970 μέχρι το 1978 λειτουργούσαν ορισμένοι ιερείς χωρίς όμως να έχουν οριστεί ως ιερείς του ναού. Υπηρέτησαν όλοι με ιδιαίτερο ζήλο για την ευημερία και την πρόοδο  από θρησκευτικής – ποιμενικής αλλά και πολιτιστικής απόψεως του  τόπου μας .

Η Εκκλησία αυτή ως ενορία πριν το 1950 δεν υπήρχε, υπήρχε μόνον ως ένα κτίσμα  τετράπλευρο σχήματος χωρίς οροφή – παράθυρα,  πόρτα και πάτωμα ήταν βυθισμένα περίπου τρία μέτρα από την επιφάνεια της Γής. Χρησίμευε ως καταφύγιο και άλλοτε ως πολεμίστρα στα χρόνια του εμφύλιου πολέμου. Με την άφιξη του πατέρα Νικηφόρου η όψη και η χρήση άλλαξε , το κτίσμα αποκτά οροφή – παράθυρα – πόρτα, το δάπεδο γεμίζει, τοποθετείτε μωσαϊκό και χωρίζεται σε τρία μέρη, λειτουργεί πλέον ως ενοριακός ναός. Δίνεται ονομασία Υψώσεως του Τιμίου Σταύρου. Όλα αυτά με το πάθος της πίστης, της δωρεές  και την χειρονακτική εργασία των κατοίκων του χωριού που πολλά άλλαξαν με διάφορες βελτιώσεις εντός και εκτός του ναού μέχρι και σήμερα .

Το Εκκλησάκι των επτά παίδων Μακκαβαίων κτίστηκε επι ημερών του πατέρα Νεκταρίου βρίσκεται στην δεύτερη είσοδο του χωριού με την διασταύρωση προς Πέντε βρύσες – Όσσα, είναι ένα εκκλησάκι κτισμένο εις ανάμνηση των Θρακιωτών που είχαν έρθει από την ανατολική Θράκη το 1922 φέρνοντας μαζί και την εικόνα των Αγίων. Επί τον ημερών του πατέρα Ιωάννη κτίστηκαν το σπίτι της ενορίας – η αίθουσα πολλαπλών χρήσεων και δυο Εκκλησάκια, το ένα της Αγίας Άννας στο περιβάλλοντα χώρο της αίθουσας που είναι μια προσφορά της Μπουραζάνη Άννας και το άλλο των Αγίων Κωνσταντίνου-Ελένης και Χριστοφόρου στην πρώτη είσοδο του χωριού ένα όμορφο μέρος με νερό και παγκάκια για όλους τους ταξιδιώτες .

Επιμέλεια,
Τσενέλης Ιωάννης